|
ΑΧΙΟΝ
ΕΣΤΙ το αναίτιο δάκρυ
ανατέλλοντας
αργά στα ωραία μάτια
των παιδιών
που κρατιούνται χέρι-χέρι
των
παιδιών που κοιτάζουνται και δε
μιλιούνται
Των ερωτών το τραύλισμα πάνω στα
βράχια
ένας φάρος που εκτόνωσεν
αιώνων θλίψη
το τριζόνι το επίμονο καθώς η τύψη
και
στο μάλλινο έρημο μέσα στ' αγιάζι
Ο στυφός μες στα δόντια επίορκος
δυόσμος
Δύο χείλη που αδύνατο να
στέρξουν και ώμος
το "αντίο" στα τσίνορα που λίγο
λάμπει
και μετά ο γιά πάντοτε θολός
κόσμος
Το αργό και βαρύ των καταιγίδων
όργανο
στην καταστραμμένη του φονή
ο Ηράκλειτος
των φονιάδων η άλλη πλευρά η αθέατη
το
μικρό "γιατί" που έμιενε
αναπάντητο
ΑΧΙΟΝ ΕΣΤΙ το χέρι που επιστρέφει
από
φόνο φριχτόν και τώρα ξέρει
ποιός αλήθεια ο κόσμος που υπερέχει
ποιό
το "νυν" και ποιό το "αιέν"
του κόσμου:
ΝΥΝ το άγριμι της μυρτιάς ΝΥΝ η
κραυγή του Μάη
ΑΙΕΝ η άκρα
συνείδηση ΑΙΕΝ η πλησιφάη
Νυν νυν η παραίσθηση και του ύπνου η
μιμική
Αιέν αιέν ο λόγος και η
Τρόπις η αστρική
Νυν των λεπιδοπτέρων το νέφος το
κινούμενο
Αιέν των μυστηρίων το
φως το περιιπταμένο
Νυν το περίβλημα της Γης και η
Εξουσία
Αιέν η βρώση της Ψυχής και
η πεμπτουσία
Νυν της Σελήνης το μελάγχρωμα το
ανίατο
Αιέν το χρυσοκύανο του
Γαλαξία σελάγισμα
Νυν των λαών το αμάλγαμα και ο μαύρος
Αριθμός
Αιέν της Δίκης το άγαλμα
και ο μέγας Οφθαλμός
Νυν η ταπείνωση των Θεών Νυν η
σποδός του Αντρώπου
Νυν Νυν το
μηδέν
και Αιέν ο κόσμος ο μικρός, ο Μέγας! | 
